All blog posts

आपण किती वेळा स्वतःवर प्रेम करतो? किंवा आपण स्वतःच्या साथीने एखाद्या वाईट दिवशीही दिलासा अनुभवला आहे का? हे प्रश्न अनेकांना थोडे अनोखे वाटू शकतात, पण मानसशास्त्र सांगते की स्वतःच्या प्रेमात पडल्यावर आपले संपूर्ण जीवन बदलू लागते — अगदी वाईट दिवस सुद्धा चांगले भासायला लागतात. यामागील मानसशास्त्रीय आधार आणि संशोधन लक्षात घेतल्यास हे सत्य अधिक सुस्पष्ट होते.

स्वतःच्या प्रेमात पडणे म्हणजे काय?

“स्वतःच्या प्रेमात पडणे” म्हणजे स्वतःला नकार न देता स्वीकारणे, स्वतःच्या कमतरता आणि क्षमतांसह स्वतःला समजून घेणे आणि आपल्या अस्तित्वाचा आदर करणे. ही केवळ आत्ममग्नता किंवा स्वार्थ नसून, ही एक मनाची सकारात्मक अवस्था आहे जी मानसिक आरोग्याचे बळ वाढवते.

मानसशास्त्रीय दृष्टिकोन

डॉ. Kristin Neff या अमेरिकन मानसशास्त्रज्ञेने “Self-Compassion” या संकल्पनेवर भर दिला आहे. तिच्या मते, स्वतःवर प्रेम करणाऱ्या व्यक्ती आत्मसमर्थक, सहृदय आणि मानसिकदृष्ट्या अधिक लवचिक असतात. जेव्हा आपण स्वतःवर प्रेम करतो, तेव्हा आपण वाईट प्रसंगांचा स्वीकार करतो, दोष देण्याऐवजी शिकण्याची दृष्टी ठेवतो आणि आपल्या भावना समजून घेण्याचा प्रयत्न करतो.

वाईट दिवसांचा चांगला स्पर्श कसा वाटतो?

वाईट दिवस म्हणजे दुःख, नैराश्य, अपयश, एकटेपणा किंवा कुणाचं टोकदार वागणं. पण जर आपण स्वतःच्या प्रेमात असतो, तर त्यावेळी मनाच्या आतून एक आवाज येतो — “हे सगळं तात्पुरतं आहे. तू मजबूत आहेस. तू यातून नक्की बाहेर पडशील.”

हेच आत्मप्रेमाचं सामर्थ्य आहे. वाईट परिस्थितीतही:

• आपण स्वतःला दोष देत बसत नाही.
• आपण आपल्या भावना दाबत नाही.
• आपण स्वतःसोबत दयाळूपणे संवाद साधतो.

हे सगळं मिळून वाईट दिवसांमध्येही सकारात्मकता निर्माण करतं.

संशोधन काय सांगतं?

1. Positive Psychology Center, University of Pennsylvania येथील संशोधनात सांगण्यात आलं आहे की, ज्या व्यक्तींना स्वतःबद्दल सकारात्मक भावना असतात त्या दुःखाच्या प्रसंगी लवकर सावरतात आणि त्यांचं मानसिक संतुलन टिकून राहतं.
2. Harvard Medical School च्या अभ्यासानुसार, Self-love ही सवय असलेले लोक depression, anxiety, guilt आणि निराशेपासून स्वतःला वाचवू शकतात. त्यांनी ‘loving-kindness meditation’ चा वापर करून अनेक रुग्णांवर सकारात्मक परिणाम पाहिला आहे.
3. Stanford University ने २०१८ मध्ये केलेल्या एका प्रयोगात असं आढळलं की, जे विद्यार्थी स्वतःच्या चुका स्वीकारून स्वतःवर प्रेम करतात, ते परीक्षेतील अपयशातून लवकर सावरले.

मानसिक फायदे

१. तणाव कमी होतो

स्वतःवर प्रेम करणाऱ्या व्यक्ती तणावाचा स्वीकार करतात, त्याच्याशी लढण्याऐवजी समजूतदारपणे त्याला सामोरे जातात.

२. एकटेपणा वाटत नाही

स्वतःची साथ लाभली की इतरांची गरज कमी वाटते. त्यामुळे एकटेपणातून येणारा नकारात्मक भाव ओसरतो.

३. प्रेरणा मिळते

आपण स्वतःच आपला प्रेरणास्रोत बनतो. वाईट काळातही ‘मी करू शकतो’ हा आत्मविश्वास तयार होतो.

४. दृष्टिकोन बदलतो

वाईट अनुभवांमधून शिकण्याची आणि त्यातलं चांगलं पाहण्याची वृत्ती वाढते.

आत्मप्रेम कसं जोपासायचं?

1. आपल्याशी प्रामाणिक राहा
   तुम्ही दुःखी आहात हे मान्य करा. त्या भावना दडपून टाकू नका.
2. स्वतःशी सकारात्मक संवाद साधा
   “मी खूप वाईट आहे”, “माझ्यामुळेच सगळं बिघडलं” असे विचार टाळा. त्याऐवजी, “सगळ्यांनाच चुका होतात”, “मी सुधारू शकतो” असे म्हणणं अधिक परिणामकारक.
3. स्वतःला वेळ द्या
   तुमच्या आवडीनिवडी जपा, आवडती गाणी ऐका, एखादं पुस्तक वाचा — यातून स्वतःबरोबर वेळ घालवण्याची सवय लागते.
4. स्वतःला क्षमा करा
   एखादी चूक झाली असेल, तर ती स्वीकारा आणि पुढे जा. सतत स्वतःला दोष देऊन राहू नका.
5. मनाचे निरीक्षण करा
   आपले विचार कुठे जात आहेत याकडे लक्ष द्या. नकारात्मक विचार आल्यावर त्यांचं सकारात्मक रूपांतर करायला शिका.

कथानकातून समजून घेऊया

स्वरा ही एक तरुणी होती. तिने नुकतीच नोकरी गमावली. घरच्यांचा दबाव, समाजाची नजर आणि स्वतःचं नैराश्य — हे सगळं तिच्यावर एकत्र आलं. काही काळ ती कोसळली, पण मग तिने स्वतःला एक प्रश्न विचारला — “तू इतरांसाठी किती केलंस, पण स्वतःसाठी काय केलं?”

तिने रोज स्वतःशी संवाद साधायला सुरुवात केली. Mirror Affirmation वापरली, जिथे रोज आरशात पाहून ती स्वतःला म्हणायची, “तू महत्वाची आहेस. ही वेळ आहे, पण तू स्थायी नाहीस.”

ती पुन्हा वाचन, लेखन आणि मनन यामध्ये गुंतली. एका वाईट घटनेतून तिने स्वतःवर प्रेम करायला सुरुवात केली आणि आज तिचं जीवन नव्याने बहरलं आहे.

स्वतःच्या प्रेमात पडणं म्हणजे आयुष्याला वेगळ्या नजरेने पाहण्याची सुरुवात. हे प्रेम कधीही संपूर्ण नसतं, पण ते प्रत्येक दिवशी थोडं थोडं करत आपल्यात खोल रुततं. वाईट दिवस येतातच, पण तेव्हा मनातली शांती, आत्मविश्वास आणि सकारात्मक संवाद आपल्याला आधार देतो.

जेव्हा आपण स्वतःच्या प्रेमात पडतो, तेव्हा आपल्याला कोणीतरी सावरतंय, सांभाळतंय, समजून घेतंय असं वाटतं — आणि ती व्यक्ती दुसरं कोणी नसून आपणच असतो.

धन्यवाद!